Αρνούμαστε να συλλάβουμε το μέγεθος. Ίσως γιατί ουδέποτε περιμέναμε ότι θα μας τύχει κι εμάς μια ιστορική συγκυρία της προκοπής. Μας έλεγαν μια ζωή οι παλιοί “α ρε κατοχή που σας χρειάζεται” και στην πραγματικότητα δεν το εννοούσαν ποτέ, γιατί μας αγαπούσαν και δεν ήθελαν να ζήσουμε κι εμείς αυτά που ζήσανε εκείνοι.
Κι εμείς τους κοροϊδεύαμε, θεωρώντας ότι η Ιστορία τελείωσε, ή ότι απλά έκανε μια μεγάλη στάση για να ξεκουραστεί. Με τη χούντα ξεχασμένη σε κάποιο μπαούλο, τον ψυχρό πόλεμο να αποτελεί σουβενίρ, τη Γιουγκοσλαβία να διαλύεται χωρίς να μας πάρουν τα σκάγια και τη διαμάχη Δυτικού κόσμου εναντίον Ισλάμ να μη μας αφορά ιδιαίτερα, το μόνο που είχαμε να κάνουμε τόσο καιρό είναι να ρίχνουμε μια ματιά στους Τούρκους, οι οποίοι άλλη δουλειά δεν είχαν από το να σκέφτονται σοβαρά να μας επιτεθούν.













