
Πριν καμμιά εικοσιπενταριά χρόνια, κάπου στα τέλη τής δεκαετίας τού '80,
οι διοικήσεις των ασφαλιστικών μας ταμείων αποφάσισαν να διοχετεύσουν
τα αποθεματικά τους στην -τότε διαβόητη- Τράπεζα Κρήτης, του -επίσης
διαβόητου- Γιώργου Κοσκωτά. Βεβαίως, τα επιτόκια που εξασφάλισαν τα
ασφαλιστικά ταμεία από την Τράπεζα Κρήτης ήσαν εμφανώς ξεφτιλισμένα αλλά
κανένας από τις διοικήσεις τους δεν πήγε φυλακή για απιστία. Φυσικά,
οποιαδήποτε καταγγελία ότι αυτές οι "εμπνευσμένες" αποφάσεις των
διοικήσεων των ταμείων πάρθηκαν μετά από πίεση της κεντρικής πολιτικής
εξουσίας (λέγε με Μένιο Κουτσόγιωργα, για παράδειγμα), ελέγχεται ως
ανακριβής.
Δέκα χρόνια αργότερα, κάπου στα τέλη τής δεκαετίας τού '90, κάποιες
άλλες διοικήσεις των ίδιων ασφαλιστικών ταμείων αποφάσισαν να
διοχετεύσουν τα αποθεματικά τους στην Σοφοκλέους (όπου βρισκόταν τότε το
Χρηματιστήριο Αθηνών), ενεργούσες με την ίδια ακριβώς οξυδέρκεια η
οποία χαρακτήριζε τότε την κάθε κουτσή Μαρίκα που παρίστανε
την...επενδύτρια. Βεβαίως, όταν ξεθύμανε η φούσκα, τα ασφαλιστικά ταμεία
βρέθηκαν να έχουν χάσει μερικά δισεκατομμύρια ("μερικά" σε ευρώ, γιατί
σε δραχμές ήσαν εκατοντάδες) αλλά κανένας απ' αυτές τις διοικήσεις δεν
θεωρήθηκε υπεύθυνος. Φυσικά, οποιαδήποτε καταγγελία ότι το "παιχνίδι"
των διοικήσεων των ασφαλιστικών ταμείων με το Χρηματιστήριο οφειλόταν σε
άτυπη "συμβουλή" ή "οδηγία" τής κεντρικής πολιτικής εξουσίας (λέγε με
Κώστα Σημίτη ή Γιάννο Παπαντωνίου, για παράδειγμα) ελέγχεται ως
ανακριβής.